“ผมคิดว่ามันคงเป็นโชคชะตาบางอย่างระหว่างผมกับหมูด้วย เพราะหลังจากในหนังสั้นแล้ว หนังยาวเรื่องแรกของผมก็ยังได้ทำงานกับหมูอีก” เลอ บาว เล่าถึงความสัมพันธ์ในการทำงานร่วมกับหมู
ใน Coal หนังสั้นเรื่องแรกของ เลอ บาว เมื่อปี 2013 เป็นหนังเนื้อหาว่าด้วยการเดินทางของพ่อลูกผู้ต้องการนำหมูที่เลี้ยงไว้ไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินเพื่อใช้ในการพาพ่อไปเข้าสถานบำบัดยาเสพติด ตลอดทั้งเรื่องเราจะได้เห็นหมูในอากัปกิริยาต่าง ๆ ไม่ว่าจะลูกหมูตัวเล็กตัวน้อยที่นอนไม่ห่างแม่ หมูที่มีกระดิ่งปลอกคอพร้อมสายจูง หมูที่โดนอุ้มโดนแบกไว้บนยานพาหนะ หมูที่อาบน้ำแช่โคลนอย่างที่มันชอบ หรือแม้กระทั่งหมูที่กำลังถูกเปลี่ยนมือผู้ถือครอง
ใน Taste หนังยาวเรื่องแรกของเขา ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เขาได้กลับมาทำงานร่วมกับหมู คงไม่ขอพรรณนาว่าครั้งนี้เรื่องราวหรืออากัปกิริยาของหมูนั้นเป็นอย่างไรบ้าง แต่อย่างหนึ่งที่น่าสนใจคือความรู้สึกต่อหมูในหนังของเขา
“หมูเป็นสัตว์ที่มีเสน่ห์ครับ อาจจะไม่ได้ทำงานด้วยง่ายนัก แต่ผมก็ปล่อยให้มันได้มีตัวตนในพื้นที่ เดินวิ่งอิสระตามธรรมชาติของมัน แล้วก็ค่อย ๆ เก็บภาพตามการเคลื่อนไหวไป แล้วเพราะแบบนั้นเอง ผมเลยเก็บภาพที่มันเยี่ยมมาก ๆ ไว้ได้เยอะทีเดียวครับ” เลอ บาว อธิบายเพิ่มถึงความรู้สึกของเขาต่อหมู
ความน่าสนใจที่ว่าคือสายตาและความรู้สึกของเขาต่อหมู โดยปกติหมูมักอยู่ในสถานะที่เป็นปศุสัตว์ อาจมีบ้างที่มนุษย์เลี้ยงหมูเอาไว้ในสถานะของสัตว์เลี้ยงจริง ๆ แต่ก็ยังนับได้ว่าสายตาส่วนมากของมนุษย์นั้นมองหมูในสถานะปศุสัตว์มากกว่า แต่สิ่งที่จะรู้สึกได้จากในหนังคือหมูที่เป็นมากกว่าสัตว์เพื่อการค้าหรือบริโภค มันเป็นความรู้สึกของสัตว์เลี้ยงที่ถูกประคบประหงมดูแล ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย และยังด้วยสายตาที่มองลึกเข้าไปอย่างทะนุถนอม เข้าอกเข้าใจ ไม่ต่างจากความรู้สึกที่เรามีต่อสุนัข แมว หรือสัตว์เลี้ยงชนิดอื่น
“ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเจาะจงที่ต้องเป็นหมู แค่หมูมันทำให้ผมเกิดความรู้สึกที่ท่วมท้นเท่านั้นเองครับ”
และขอย้ำอีกครั้งว่าน้องหมูในหนังปลอดภัยหายห่วงแน่นอน
