จากหนังทดลองสเกลเล็กอย่าง Vanishing Point ที่ เก่ง-จักรวาล ได้สร้างให้กับพ่อของเขาซึ่งเป็นทหาร นำมาสู่หนังที่ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพของแม่ในฐานะแม่บ้านทหาร นำไปสู่การตั้งคำถามของเก่ง ต่อภาพชีวิตรักของผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อยอดไปถึงเรื่องราวที่ไกลกว่านั้นนั่นคือ การเกิด การตาย และธรรมชาติของชีวิต

“เราไปงานศพเพื่อนพ่อ แล้วได้เจอกับนายทหารยศผู้ใหญ่ที่มาพร้อมกับภรรยาของเขา ทุกคนในงานเงียบกริบเมื่อนายทหารเดินเข้างาน จุดนั้นเราสนใจว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่เงียบๆ ใต้ร่มเงาของสามีจะเป็นยังไง เราเลยจินตนาการภาพอดีตไปเป็นตัวบทเรื่องนี้” เก่ง-จักรวาล

ทำไมผู้หญิงคนหนึ่งถึงต้องยอมทนกับผู้ชายคนนี้จนแก่ตาย เขามีความรู้สึกผิดอยู่ภายในใจไหม ปมในอดีตทำให้เขาต้องอยู่เพื่อไถ่บาปหรือไม่ คำถามมากมายเกิดขึ้นกับ เก่ง-จักรวาล ไปพร้อมกับการได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง Persona โดย Ingmar Bergman และหนังสือเรื่อง เวลา ซึ่งเขียนโดย ชาติ กอบจิตติ

หลังจากได้ไอเดียตั้งต้นที่แข็งแรงพอ เก่งเริ่มทำความเข้าใจกับหญิงรุ่นแม่จากการพูดคุยกับคนใกล้ชิด และเริ่มจินตนาการถึงตัวละครหญิงในเรื่องผ่านรูปถ่ายเก่าๆ ของแม่ตัวเอง เขาตั้งคำถามว่า ถ้าเรามองอดีตเป็นแผนภูมิต้นไม้ ต้นไม้ต้นนี้จะแตกกิ่งก้านสาขาและพาเราไปอยู่ที่ใด การวาดภาพต้นไม้ของเก่ง จึงเป็นเหมือนกับการวาดเวลาเพื่อหาความหมายบางสิ่ง

ในหนังเรื่องนี้ เก่ง-จักรวาล ได้ถ่ายทอดจุดเริ่มต้นและจุดจบของเรื่องราว ผ่านความตาย เพราะสำหรับเขาแล้ว ความตายไม่มีประสบการณ์ คนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างไม่มีทางรู้ได้เลยว่าความตายที่แท้จริงคืออะไร หรือพูดให้ง่ายขึ้นก็คือ เราต่างรู้จักความตายจากการตายของคนอื่น ถึงอย่างนั้น ความแก่ และ ความตาย ก็ทำให้มนุษย์เรามีชีวิตขึ้นมาด้วยเช่นกัน